BKKC Mestmag logo Adverteren
Online community voor cultuur in Noord-Brabant

We hebben een nieuwe reeks! Eentje waarin Femme van den Berg op zoek gaat naar mensen die achter de schermen werken. Zij stelt hen de vraag: Welk onzichtbaar werk gaat er vooraf aan die voorstelling, die expo of dat concert? Deze eerste keer loopt ze een dag mee met Charles Popelier, hoofd Technische Dienst van het Stedelijk Museum 's-Hertogenbosch.

Geschreven door Femme van den Berg

Technische dienst

'En dit is hem dan.' De publiciteitsmedewerkster wijst Charles aan. Een man met krullen, een potlood in zijn kontzak en een bril laag op zijn neus. Ik schud zijn hand. De tatoeage op zijn pols lijkt op het logo van het museum. Charles Popelier is hoofd technische dienst van het Stedelijk Museum 's-Hertogenbosch. En vandaag loop ik een dag met hem mee. In een korte reeks ga ik voor Mest op zoek naar mensen die achter de schermen werken. Welk werk gaat er vooraf aan een voorstelling, expo of concert? Wie zijn al die onzichtbare krachten? Mijn reeks start nu. Bij de mannen van de technische dienst. De mannen die zorgen voor de op- en afbouw van alle tentoonstellingen. Ik hobbel nog wat onwennig achter Charles aan, op naar de zaal. De zaal wordt klaargemaakt voor een nieuwe expositie. Nu staan er lege wanden, met daaromheen tafels, trappen, een steiger, ingepakte schilderijen. Op de grond liggen houten platen met verfvlekken.

Werk in uitvoering Werk in uitvoering

Werk in uitvoering

Twee weken hebben ze gekregen, om de zaal om te bouwen. Maar Charles was er al langer mee bezig; overleg met de tentoonstellingssamensteller, het vervoer van de kunstwerken regelen, technische medewerkers inplannen, bouwtekeningen maken.
De zaal heeft een systeem waardoor de wanden steeds op een andere plek geplaatst kunnen worden. Na een week werken, waarin ze de vorige expo hebben afgebroken en opgeborgen, staan alle wanden op hun nieuwe plek.

Charles heeft houten panelen opgehaald, die naar de zaal moeten. Met een paar man halen we de bus leeg. Blij dat ik iets concreets kan doen, til ik de houten plaat eruit. Maar meteen wordt het van me overgenomen; 'We kunnen haar toch niet zomaar laten sjouwen?'
Even later is dat niet meer aan de hand; ik sjouw onhandig grote metalen bokken uit de opslag. Die opslag staat vol met platen, bakken, tafels en materiaal. Er wordt zoveel mogelijk hergebruikt. Daarom slijpt Charles voor deze expo onderstellen op een nieuwe hoogte.

Charles, Femme en de laserwaterpas Charles, Femme en de laserwaterpas

Hoge kunst

'Denken vanuit de Zwitser. Dat is zo lastig.'
De curator is aan het woord. Ze kijkt peinzend naar de witte muren. Samen met Charles houd ik panelen op verschillende hoogtes tegen de muur. Aan de panelen worden later sieraden tentoongesteld.
De curator en Charles bespreken hoe de kunst het mooist gehangen kan worden. Of het nu symmetrisch moet zijn, of juist niet.
'Van Victor en Rolf heb ik geleerd om niet in centimeters te denken,' vertrouwt ze ons toe. 'Dus niets op 1 meter 50 hangen, maar juist op 1 meter 48,7.'
Wij knikken. En tekenen braaf 1,48 af op de muur.
Ik leer dat panelen in het hart moeten hangen. Dat lukt ons heel netjes, dankzij de laserwaterpas.

Ik werk hier, om straks echt te kunnen werken
- Charles Popelier

Ondertussen stuurt Charles zijn team aan. Alle technici werken als freelancer. Het is een bijbaan voor hen. Ze zijn meubelmaker of kunstenaar.
'Houtmensen zijn anders dan zij die met metaal werken. Per klus kijk ik wie ik het best kan inhuren,' vertelt Charles. Zelf is hij schilder. Hij kijkt me vreemd aan, als ik vraag of hij nog ambitie heeft binnen de technische dienst. Misschien wil hij ooit bij een groter museum werken? 'Ik werk hier, om straks echt te kunnen werken.'

Ik ben hout noch metaal. Maar sauzen past wellicht bij iedereen. Op mijn sokken, om mijn Nikes mooi te houden, rol ik plateaus wit. Het is een haast meditatieve handeling. Ik gedij in de schommelde beweging, langzaam wordt alles wit. Mijn hoofd is leeg. Ik vergeet vragen te stellen, ik vergeet foto's te maken. Ik saus.

Wij maken nooit fouten

Een muur sauzen blijkt lastiger. Met een lange stok trek ik blauwe banen op een witte muur. 'Wel zeggen als ik het onhandig doe hè?'
De medewerker knikt me vriendelijk toe. Niks aan de hand.
Dan schiet ik uit. Een grote, blauwe veeg. Op die nette muur. Mijn hart schiet in mijn keel. Mijn collega blijft er rustig onder: 'Daar verven we straks wel overheen.'
Charles grijnst, als ik later vraag om sappige anekdotes, over mislukkingen in zijn werk. 'Wij maken nooit fouten.' Zijn collega's knikken instemmend. En grijnzen even breed.

Wij verven de dag door. Op de vloer zie ik ineens een spoor. Kleine blauwe vlekjes. Verschrikt kijk ik naar mijn sokken. Die zijn schoon. De schoenen van mijn medeschilder blijken de boosdoener. Stiekem ben ik blij dat ook zij wel eens een misstap maken.

Rond vijven mogen we stoppen. Bij het weggaan bewonderen we een muur die prachtig, bijna Yves Klein blauw is geschilderd. Dit is al mooi genoeg, vind ik. Deze wand heeft geen kunst meer nodig.

Ik kijk nog eens naar de zaal. De muren fris geverfd, de plateaus op de goede plek. Het geraamte staat. Klaar om opgetuigd te worden. Binnenkort kom ik terug. Om te kijken hoe dat optuigen is gelukt. En om te zien of mijn vlek echt weggewerkt kon worden..

Blauwe banen op de witte muur Blauwe banen op de witte muur

Lijkt het je leuk als Femme ook bij jou een dag achter de schermen komt kijken?

Contact

Femme van den Berg

Femme van den Berg

Productie - en projectleider Podiumkunsten FemmeG.nl
Charles Popelier

Charles Popelier

Technische dienst, Kunstenaar charlespopelier.nl

Reageren